บทที่ 37 37 เป็นคนสวย

เธอได้แต่มองหน้าผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ทั้งไม่มีความรู้สึกอะไรอยู่ในแววตาคู่นั้น

"หงส์ไม่สะดวกค่ะ"

"งั้นแม่ขอกินข้าวด้วยหน่อยนะ กินข้าวอิ่มแล้วแม่จะกลับเลย"

"..."

อาหารมากมายถูกจัดเรียงไว้เต็มโต๊ะอย่างสวยงาม ผู้เป็นแม่ก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ นานทีปีหน วิภาถึงจะได้กินข้าวกับลูกสาว ซึ่งชีวิ...